Website ds. Hans van Dalen

PREDIKANT TE NIJVERDAL

 

 

 

Het geloof van juf Ank

Het was een ontroerend afscheid. Op zondag 7 april kwam er een einde aan ‘De Luizenmoeder’. Voor de enkeling die het niet weet: De Luizenmoeder is een komische televisieserie over het wel en wee van Openbare Basisschool De Klimop. De avonturen van de meesters, juffen, ouders, ondersteunend personeel en – last but not least – de kinderen zijn voltooid verleden tijd.

De serie was zeer populair, maar niet onomstreden. Als er op een luchtige manier allerlei serieuze zaken aan de orde komen is de scheiding tussen grappig en grof soms flinterdun. Zeker als gelovige kun je je dan gekwetst voelen. Ook werd er bij tijd en wijle stevig gevloekt in de serie.
 De laatste aflevering was grappig, maar vooral ontroerend. Gedenkwaardig hoogtepunt was de woede-uitbarsting van ‘juf Ank’, de juf van de kleutergroep. Zij wordt geconfronteerd met een patserige bestuurder van de school. Hij kondigt zijn vertrek aan. Hij heeft een andere baan. Als CEO (‘chief executive officer’) gaat hij meer geld verdienen. Hij ontvangt nog meer status. Hij kan het zich veroorloven in een nog dikkere auto te gaan rijden.
 Juf Ank daarentegen is in de loop van het afgelopen seizoen uit de kast gekomen als christen. Zij staat op het punt een betrekking te aanvaarden als juf op een ‘School met den Bijbel’. De toekomstige CEO schampert daarover: ‘Ga jij maar die sprookjes aan de kindertjes daar verder vertellen’. Dan ontsteekt de juf in toorn. Haar gloedvolle betoog eindigt met de woorden: “Als jij met je dikke portemonnee en je Audi A6 in het sprookje gaat zitten geloven dat je dan werkelijk wat voorstelt, dan richt ik mij op het sprookje van geloof, hoop en liefde”.

 Juf Ank is voor mij het fictieve voorbeeld van hen die vanuit overtuiging in het onderwijs werkzaam zijn. Die er met hart en ziel voor kiezen om kinderen voor te bereiden op hun toekomst. Zij die vaak niet veel verdienen, maar dat niet het belangrijkste vinden. Of die een carrièrestap niet maken vanwege de hogere beloning, maar om hun bestuurlijke talenten te gebruiken voor hetzelfde doel. Gelukkig zijn er ook nog velen in het onderwijs werkzaam die de Bijbel en het evangelie willen doorgeven. Onze kleinkinderen komen regelmatig thuis met een spannend Bijbelverhaal of een leuk christelijk kinderliedje in hun hoofd. Dat is van onschatbare waarde, juist ook voor kinderen die het thuis niet meer te horen krijgen.

 Juf Ank maakt zich kwaad dat haar geloof een sprookje wordt genoemd. Dat is een trieste werkelijkheid. Als christenen geloven in de God die mens werd is dat in de ogen van veel mensen een sprookje. Men gelooft liever in het recht van de sterkste, de rijkste, de brutaalste. De juf maakt duidelijk dat veel geld, een fraaie status en een luxe leventje er niet voor kunnen zorgen, dat je ‘lang en gelukkig’ leeft. Het ‘sprookje’ van geloof, hoop en liefde belooft het eeuwige leven. Sterker nog: het ís geen sprookje, maar realiteit. We zijn geen ‘kunstig verdichte fabels nagevolgd’ (2 Petrus 1:16, SV). Wij baseren ons niet op ‘vernuftige verzinsels’ (NBV). Wij geloven op gezag van de vrouwen bij het graf. We hebben het grote nieuws van de - na veel aarzeling overtuigde - apostelen: ‘De HEER is waarlijk opgestaan!’




Sinds 17 maart 2019 ben ik als predikant verbonden aan de Protestantse Gemeente te Nijverdal. 



 Reageren? Vul het formulier in! 

72456