Website ds. Hans van Dalen

PREDIKANT TE NIJVERDAL

Doorzetten! (de bevalling)
Kerkdienst voor zondag 17 mei 2020 - Nijverdal
Uitgezonden via Kerkomroep en Youtube

=========================================================

ORDE VAN DIENST:
Orgelspel voor de dienst
Woord van welkom door ouderling Piet Jansen
Zingen: Lied 218: 1, 2, 3, 4, 5 Dank U…
Onze Hulp en groet
Gebed van toenadering
Lied: ‘Als een hert…’ (Opwekking 281 / Hemelhoog 16)
Gods leefregels
Gebed om verlichting met de Heilige Geest
Voor de kinderen: Doorzetten…
Lied voor de kinderen: Dapper als David 
Schriftlezing: Johannes 16:16-22
Zingen: Psalm 66: 3 en 7
Verkondiging
Meditatief orgelspel, gevolgd door zingen: Gezang 78 (Laat m’ in U blijven, groeien, bloeien…)
Voorbeden en dankgebed
Collecteaankondiging
Slotzang: Jezus leeft in eeuwigheid (Opwekking 71 / Hemelhoog 728) 
Zegen
Orgelspel
========================================

 

“Ook een vrouw die baart heeft het zwaar als haar tijd gekomen is, maar wanneer haar kind geboren is, herinnert ze zich de pijn niet meer, omdat ze blij is dat er een mens ter wereld is gekomen. Jullie hebben nu verdriet, maar ik zal jullie terugzien, en dan zul je blij zijn, en niemand zal je je vreugde afnemen” (Johannes 16:21-22)

Hoe kijk je tegen het leven aan? Waarmee kun je het vergelijken? Wat is een goed beeld van ons menselijk bestaan?

Dat zijn persoonlijke vragen. Ieder mens kijkt op een eigen manier tegen het leven aan. Het ligt er dus maar aan aan wie je het vraagt. Bovendien sta ik niet altijd op dezelfde manier in het leven. Het ligt er dus maar aan, wanneer je het aan me vraagt.

Er zijn tijden dat het leven (‘Mooi, mooi, mooi, man!’) één groot feest is. Je leeft van het ene naar het andere geluksmomentje toe. Je gaat van feest naar feest steeds voort. Het leven lijkt een paradijselijke tuin.

Er zijn ook tijden, dat het allemaal tegenzit. Je komt in de knel. Je raakt verstrikt in zorgen, ziekten, zonden. Het kan zo erg worden dat je er niet meer uit lijkt te komen. Het is storm op zee. Je loopt door een donkere tunnel. Je voelt je opgesloten als in een kerker. Hoe kom je eruit?

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Je hebt goede tijden, slechte tijden. De meeste onder ons zullen wel ergens tussen deze twee tegenpolen in leven. Je hebt hoogtepunten, maar er zitten ook dalletjes tussen. Je leeft tussen land van melk en honing en woestijn. Je dobbert ergens tussen storm op zee en geen vuiltje aan de lucht.

Hoe kijkt Jezus tegen het leven aan? Hij vangt de twee kanten van het leven samen in één beeld. Jezus vergelijkt het leven met een bevalling. Dat doet Hij in Zijn laatste toespraak vóór Zijn sterven. Op de avond vóór Goede Vrijdag. Morgen wachten Hem de gruwelen aan het kruis. Morgen zal Hij de vreselijke marteldood sterven. Helse pijnen zal Hij moeten doorstaan. Hij weet het. Dus dat beeld van de bevalling zal Hij in de eerste plaats op Zichzelf betrekken.

Een vrouw die aan het bevallen is. Als de dag van gisteren denk ik dan terug aan de dagen dat MIJN vrouw aan het bevallen was. Dat zijn drie onvergetelijke gebeurtenissen die in mijn geheugen gegrift staan. Vol machteloze bewondering stond er als man en toekomstige vader bij en keek ernaar. Wij mannen hebben het wat dat betreft heel makkelijk. Het echte, het zware werk is voor de moeder. Maar de vreugde na afloop is voor ons allebei. Ik weet nog goed hoe ik me voelde, toen het pasgeboren meisje ook in mijn armen werd gelegd: de koning te rijk, als in de zevende hemel. In een dieproze wolk mocht ik driemaal in mijn leven naar het gemeentehuis om onze kinderen in te laten schrijven bij de burgerlijke stand. In het besef dat het ook zo anders had kunnen gaan. Want een bevalling is niet alleen een zwaar werk voor de vrouw. Het is ook een riskant werk. Er kan zóveel misgaan met moeder en met kind. Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar in het kraambed. Van die vreugde kan ik meepraten. Over het verdriet moet ik zwijgen. Ik hoor anderen vertellen hoe bitter het is, als het mis loopt bij de bevalling. Des te meer bevoorrecht ben je, als moeder en kind de bevalling gezond en wel doorstaan. Jezus zegt ons: neem dat nou als beeld van je leven. Een bevalling. Een geslaagde bevalling.

Of denkt Hij wellicht toch in de eerste plaats aan Zijn eigen leven? ‘Nog een korte tijd’, zegt Hij… Dus: morgen… Morgen moet Hij de pijn doorstaan, als Hij gekruisigd wordt. Op de Goede vrijdag, de dag dat wij allemaal machteloos bewonderend aan de kant staan. Niets kunnen doen. Hij doet het voor ons. Het zware werk wordt door Hem volbracht. Daar gaat het Lam voor ons naar de slachtbank. Om onze schuld te dragen. Om ons het nieuwe leven te brengen. Hij brengt ons leven aan het licht op de Paasmorgen. Die weeën, die barensnood, die pijn komen op Hem neer.

Maar na Pasen is die pijn niet voorbij. Een leerling staat niet boven zijn meester. Het kruis van Golgotha droeg Hij voor ons. Maar Jezus roept ons op óns eigen kruis te dragen. Ook ons leven, staat als volgelingen van Jezus in het teken van het kruis. Ook ons leven kent de twee kanten van de bevalling. Dus ook die scherpe kant van de pijn, de weeën, de barensnood. In de Bijbel, oude of nieuwe testament wordt het beeld van die barende vrouw regelmatig gebruikt. Voor de moeite die het kost om tot verlossing te komen. De moeizame gang van de wereldgeschiedenis naar het Koninkrijk. De geboortepijn van een mens op weg naar het eeuwige leven. In de Joodse traditie wordt gesproken van de ‘weeën van de Messias’. Zo iets als wij ‘tekenen der tijden’ noemen. Alle verschrikkelijke dingen die aan het einde vooraf gaan. Alle rampen die op aarde gebeuren. Oorlogen, vervolgingen, aardbevingen, epidemieën en pandemieën - ze zijn als de krimpende pijnscheuten van een barende moeder. De ‘weeën van de Messias’.

Ik moet denken aan de Joodse schilder Chagall. Pas geleden was er op televisie de serie: Krabbé zoekt Chagall. Op zijn eigen karakteristieke manier reist Jeroen met een oude Volvo naar alle plaatsen, waar deze schilder heeft gewoond en gewerkt. Het begint in Vitebsk, in Wit-Rusland. Daar is Marc Chagall geboren en opgegroeid. Het gaat via Sint Petersburg naar Parijs in de dertiger jaren van de twintigste eeuw. In 1938 vindt in Duitsland de Kristallnacht plaats. Chagall hoort ervan en huivert. Ruiten van Joodse winkels worden aan diggelen gegooid. Synagogen worden geplunderd. Heilige boekrollen verbrand. Joodse mensen worden in elkaar geslagen en slaan in paniek op de vlucht. Chagall schildert het op zijn schilderij ‘De Witte Kruisiging’. Brand, moord, paniek. Vlucht – alle kanten op. In het midden van het doek, hangt Jezus aan het kruis. Alsof Chagall zeggen wil: wat deze jood overkwam, overkomt ons Joden nu. Het volk van de Messias lijdt als de Gekruisigde. De Gekruisigde lijdt met Zijn volk mee. Golgotha is geen verleden tijd. Het schilderij straalt de verschrikkingen uit, maar niet zonder hoop. De Gekruisigde is gekleed met een bijzondere lendendoek. Het is een Joodse gebedsmantel. Jezus lijdt nog steeds, maar Zijn gebed, zijn band met God kan niemand Hem afpakken. Hij houdt vast aan Zijn hemelse Vader. Zijn hemelse Vader houdt Hem vast. Van boven naar beneden loopt een witte band van licht. Alsof de hemel openstaat. De poort staat wijd open. Uit de hemelpoort stroomt het licht uit de hemel op de aarde. Er is een plek licht rondom het kruis.

Naast het lijden van het Joodse volk, denken wij aan allen die om Christus’ wil vervolgd worden. In deze meimaand herdenken wij de gevallenen van de tweede wereldoorlog. Ook nu zijn er nog op vele plaatsen ter wereld vervolgden om wille van de gerechtigheid. Zij die de Naam van Jezus in hun woorden en daden niet willen verloochenen. Die daarvoor met hun leven of welzijn moeten betalen. Voeg daarbij al het leed, de pijn, het verdriet van de mensheid tot op de dag van vandaag. Ook de pijnlijke gevolgen van de Coronapandemie ‘Tot aan het eind der wereld lijdt Christus in onze verlatenheid’, zegt een lied. We hebben geen HEER die er boven staat. We hebben een God die er middenin hangt. Al mijn, al JOUW pijn en verdriet. Jezus weet ervan. Hij voelt mee. Hij lijdt mee. En zó draagt Hij ons erdoor heen.

Daarom dat beeld, dat Jezus gebruikt. Probeer het tot het jouwe te maken. Hoe kijk je tegen het leven aan, als het leven pijn doet? Kijk tegen je leven aan als was het een bevalling. Als een vrouw die baart. Maar dan wel een vrouw, van wie de blijde verwachting zeker is. Als ons leven met Christus verbonden blijft loopt het niet uit op een bittere teleurstelling. Hoe zwaar je leven ook mag zijn, geeft het over aan Hem. Volhouden betekent: met Hem verbonden blijven. Je bent met Hem gekruisigd om met Hem op te staan. Je leven gaat door het lijden naar de overwinning. De ontmoeting, het weerzien met je HEER en Heiland. Dus: houd vol, geef niet op. Zet door!

Als je in Hem blijft, met Hem verbonden als een rank aan de wijnstok, zal je leven vruchtbaar zijn. Dan zal na de pijn van de bevalling de vreugde van het nieuwe leven alles in het licht zetten. Het licht van de eeuwige vreugde.